Καθεστώς αυστηρής επιτήρησης

Μερικές γρήγορες σκέψεις

Από τις 03/02/2010 βιώνουμε πλέον μια κατάσταση, που τα ξένα μέσα ενημέρωσης προβάλουν σαν πρωτοφανή για την Ευρωζώνη, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο της Ελλάδας στην αποδυνάμωση του Ευρώ. Αυστηρή επιτήρηση με πίεση για λήψη ακόμη πιο επώδυνων μέτρων σε περίπτωση που δεν φανούν άμεσα αποτελέσματα σε σχέση με το πλάνο που παρουσίασε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Από το δεύτερο κανάλι της γερμανικής τηλεόρασης μαθαίνουμε ότι το έλλειμμα της Ελλάδας αγγίζει σε απόλυτους αριθμούς αυτό της Γερμανίας.

Χωρίς να λείπει κάποιος τόνος ειρωνείας  ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας δεν παραλείπει να δηλώσει σε άρθρο που δημοσιεύει η “Welt” με τίτλο «Η ΕΕ αναλαμβάνει τον έλεγχο της ελληνικής οικονομίας», πως τόσα χρόνια οι  Έλληνες ζούσαν μια ζωή που ξεπερνούσε τις οικονομικές τους δυνατότητές, με αποτέλεσμα να είναι καιρός να συνετιστούν και να πάρουν το μάθημά τους, που σε περίπτωση που δεν το καταφέρουν άμεσα θα πρέπει να τους επιβληθούν πρόσθετα οικονομικά πρόστιμα.

Μια ενδιαφέρουσα σφυγμομέτρηση στην ίδια εφημερίδα με θέμα «Θα τα καταφέρει η Ελλάδα να ελέγξει τα χρέη της;» δείχνει ότι το 78% των συμμετεχόντων αναγνωστών πιστεύει πως είναι πλέον πολύ αργά.

Από την ελληνική εκπομπή της “Deutsche Welle” σχολιάζεται το ενδεχόμενο προσωρινής συνολικής υποτίμησης του Ευρώ σαν ένα πιθανό πλέον μέτρο για τη διάσωσή του.
Από στόματος Αλμούνια μαθαίνουμε πως η αυστηρή επιτήρηση της Ελλάδας είναι η καλύτερη βοήθεια.
Χαρακτηριστικά είναι τα δημοσιεύματα και τα σχόλια σε όλο τον κόσμο.
Για παράδειγμα το σχόλιο του Μαρκ Μπάισε στη «Süddeutsche Zeitung» 03/02/10 σε ελεύθερη μετάφραση: «Η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού - Φόβος μεγάλης έκκρηξης» "Η προσχώρηση της Ελλάδας στην Ευρωζώνη την 1η Ιανουαρίου του 2001 είχε μια υπέροχη συνέπεια: Από τότε διανέμονται στην Ευρώπη τα κέρματα του ενός Ευρώ που εκδόθηκαν στην Ελλάδα με την χαριτωμένη Κουκουβάγια, γνωστή ως γλαύξ κατά την παράδοση της αρχαιότητας, που είναι σε κάθε περίπτωση ομορφότερο θέαμα από τον αδέξια στιλιζαρισμένο αετό του γερμανικού νομίσματος. Δυστυχώς αυτή είναι η μόνη καλή είδηση σε σχέση με το θέμα. Την είσοδο στο αποκλειστικό νομισματικό κλάμπ εντός της Ευρωπαϊκής  Ένωσης οι χαλαροί Νοτιο-Ευρωπαίοι την κατάφεραν με στατιστικά τρίκ. Και από τότε οι διάφορες κυβερνήσεις συνέβαλαν ελάχιστα  στο να διορθωθεί έστω και λίγο η κακή τους φήμη".
Μπορεί κανείς αυτές τις μέρες να βρει πλήθος προσβλητικών για την Ελλάδα σχολίων στον ξένο Τύπο, που δεν παραλείπουν να παρουσιάζουν την κατάσταση με αλαζονεία και περηφάνια για τα δικά τους αυτονόητα κεκτημένα σε σχέση με τους Νοτιο-Ευρωπαίους, που -όπως όλοι γνωρίζουν- βαριούνται να δουλέψουν και το παίζουν ξύπνιοι. Να όμως τώρα που ήρθε η ώρα να πληρώσουν τη νύφη…

Το εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι, πως προφανώς σε πολλά απ’ όσα λένε έχουν δίκιο.

Ο Νεοέλληνας έχει συστηματικά εκπαιδευτεί τα χρόνια μετά την μεταπολίτευση σε φοροφυγά, σε βολεψάκια, σε ασύδωτο νεόπλουτο, σε καταφερτζή, σε όν υπερκαταναλωτικό, σε κομματικό ποδοσφαιρόφιλο, σε κουμπάρο του κουμπάρου, σε αργυρώνητο υπάλληλο, σε κυνηγό της όποιας επιδότησης χωρίς αντίκρισμα, σε ψευτόμαγκα και καταφερτζή, σε επιδειξιομανή και άλλα πολλά... Στο όνομα του εύκολου κέρδους έχει θυσιάσει τα όποια στοιχεία ανθρωπιάς και φιλότιμου συνέθεταν μέχρι τότε την έννοια και την ιδιαιτερότητα του «ελληνικού», τροφοδοτώντας με πυρομαχικά το οπλοστάσιο των καραδοκούντων εχθρών του, που κατάφεραν να μας εντάξουν σ’ ένα σύστημα που η ξευτίλα μας παγκοσμιοποιείται άμεσα. Με τη μαγκιά του αυτή ο Νεοέλληνας γρήγορα κατάλαβε, πως όλοι οι άλλοι είναι ηλίθιοι και μόνο αυτός έχει βρει τρόπο να «κονομάει» και να πλουτίζει απ’ τη μια μέρα στην άλλη. Γιατί βρέ αδελφέ, η ζωή είναι μικρή και ότι προλάβουμε. Τι τον νοιάζει αυτόν τι θα γίνει μεθαύριο; Ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Έτσι είναι τα πράγματα σήμερα. Με τη νοοτροπία αυτή από τον απλό υπάλληλο μέχρι τον υπουργό και βάλε καταφέραμε και επιβιώσαμε.

«Επιβιώσαμε» ίσως είναι λάθος λέξη. Ζήσαμε καλά, πλουσιοπάροχα. Ναι, καλά ήτανε. Δεν έχουμε παράπονο. Δόξα σοι ο θεός. Και τώρα; Τι κάνουμε; Μήπως ήρθε η ώρα να πληρώσουμε; Και με τι λεφτά; Αφού τα φάγαμε… Δε βαριέσαι βρέ αδελφέ. Κάτι θα γίνει. Έχει ο θεός…
Ζούσαμε λέει με δανεικά. Ε, και τι έγινε. Και τα χρέη λεφτά είναι! Κι έπειτα είναι κι αυτοί που φάγανε τις μίζες τις μεγάλες. Πιάστε πρώτα αυτούς και μετά τα λέμε.

Ίσως όμως να είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε, πως η μεγάλη ζωή που κάναμε, όλοι εμείς οι «Νεοέλληνες» ήταν σε βάρος  άλλων. Σε βάρος των μεταναστών που τους εκμεταλλευόμαστε για ένα πιάτο φαί, σε βάρος του μέλλοντος των παιδιών μας που θα κληθούν να πληρώσουν τη νύφη, σε βάρος της χώρας και όσων πίστεψαν σε μας. Εμείς οι ίδιοι, που κατεβαίνουμε στη διαδήλωση για διατήρηση των κεκτημένων δεν θέλουμε ακόμη να καταλάβουμε, πως χωρίς να παράγουμε έργο ζούμε παρασιτικά σε βάρος αυτών των λίγων που τελικά ως τώρα μας έβγαζαν ασπροπρόσωπους.

Ακούω Σκάι 100,3 : "Αντιδρούν οι εφοριακοί στην περικοπή επιδομάτων. Γενική απεργία η ΓΣΕΕ."

Όχι! Δε φταίει ο κοσμάκης που είναι έτσι η κατάσταση. Φταίνε αυτοί που του άνοιξαν την όρεξη δείχνοντάς του λάθος δρόμο. Γιατί να σκοτιστεί ο φουκαράς αν θα είναι χρήσιμος στην κοινωνία, όταν αυτοί που τον κυβερνούσαν μέχρι σήμερα φρόντιζαν μόνο για το δικό τους συμφέρον. Γιατί να δουλέψει ο μεροκαματιάρης παραπάνω, όταν βλέπει γύρω του τα τσακάλια να καρπώνονται τον κόπο του. Γιατί να συνεισφέρει ο μικροεπιχειρηματίας στον κοινό κορβανά όταν διαπιστώνει, πως οι μεγάλες πολυεθνικές καταφέρνουν και συσσωρεύουν διαρκώς χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα;
Ζούμε ένα θέατρο παραλόγου με πρωταγωνιστές εμάς τους ίδιους, χωρίς να διαφαίνεται διέξοδος. Τι χρειάζεται λοιπόν για να συνέλθουμε; Είναι η επιτήρηση που θα λύσει το πρόβλημα; Ή μήπως περιμένει κανείς να το λύσει η οποιαδήποτε κυβέρνηση με τα μέτρα που θα πάρει. Αξίζει να συνεχίσουμε να αυνανιζόμαστε με αιτήματα χωρίς προϋποθέσεις υλοποίησης ή μήπως χρειάζεται να ψάξουμε πιο βαθειά; Έχει μείνει τίποτα από την παλιά Ελλάδα; Αυτή που καταφέρνει και επιβιώνει ακόμα στις καρδιές όσων είναι μακριά της, τους ξενιτεμένους  Έλληνες ανά τον κόσμο; Μήπως τελικά αυτό που μας λείπει είναι ένα καινούργιο όραμα; Το όραμα μιας χώρας που σέβεται τους πολίτες και τους θεσμούς της και δημιουργεί  τις προϋποθέσεις για να μεγαλουργήσουν όπως τόσες πολλές φορές στην ιστορία της; Μήπως λοιπόν αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε; Να δημιουργήσουμε όλοι μαζί ένα νέο όραμα, που θ’ αξίζει να πασχίζει κανείς να το φτάσει;

Όχι, δεν έχει σχέση το άρθρο μου με τα κτηματομεσιτικά… ελπίζω λοιπόν να μην απογοήτευσα, όσους περίμεναν να βρουν κάποια πρόταση για το ξεπέρασμα της κρίσης στην αγορά ακινήτων. Αν το ξαναδιαβάσετε όμως… ίσως βρείτε πως μπορεί και να έχει κάποια σχέση...