Αρχιτεκτονική

Το Bauhaus ως κίνημα στην αρχιτεκτονική

Η σχολή του Bauhaus αναπτύχθηκε κατά τη περίοδο 1919-1913. Ο εμπνευστής του κινήματος αυτού, Βάλτερ Γκρόπιους, στόχευε στην απλοποίηση – δηλαδή, στόχευε στην κατασκευή creditos rapidos των κτιρίων χωρίς στοιχεία νεοκλασικά αλλά και μπαρόκ.

Ήθελε οι γραμμές να είναι πιο απλές και οι χώροι τους πιο λειτουργικοί και λιγότερο επιτηδευμένοι καλλιτεχνικά. Το κίνημα αυτό επιθυμούσε την σφαιρική επιμόρφωση των φοιτητών, χωρίς να διαχωρίζει τις τέχνες όπως συνηθιζόταν μέχρι εκείνη την εποχή από τις ακαδημίες. Ουσιαστικά έδωσε έμφαση περισσότερο στην πρακτική λειτουργικότητα των χώρων ενός κτιρίου, παρά στο αισθητικό αποτέλεσμα εξωτερικά όπως συνηθιζόταν.

Το βιομηχανικό σχέδιο και το κατασκευαστικό σχέδιο είναι εκείνα που αναπτύχθηκαν περισσότερο και εξελίχθηκαν με την σημερινή σύγχρονη μορφή. Οι νέες βάσεις στο αρχιτεκτονικό σχέδιο ακόμα και σήμερα στηρίζονται στο κίνημα του Bauhaus.

Πολλοί καινούργιοι καλλιτέχνες αναδείχθηκαν εκείνη την εποχή, όπως για παράδειγμα ο Βασίλι Καντίνσκι κτλ. οι οποίοι και δίδαξαν στην σχολή. Οι αρχές που δίδασκε το κίνημα Bauhaus ήταν η ανάδειξη των γεωμετρικών σχημάτων, οι φόρμες αλλά και το χρώμα που θα χρησιμοποιούνταν ανάλογα με τον χώρο κυρίως εσωτερικά με βάση την απόχρωση των ίδιων των υλικών.

Οι μαθητές ασχολούνταν περισσότερο αρχικά με την αγγειοπλαστική, τη διακόσμηση και το προπαρασκευαστικό σχέδιο και πολύ αργότερα με το αρχιτεκτονικό. Η Βιομηχανική επανάσταση αλλά και οι ανάγκες που είχε δημιουργήσει βρήκαν καταφύγιο σχεδιαστικά και εργονομικά στο Bauhaus. Οι καθηγητές ήθελαν να διδάξουν τους φοιτητές μέσα από την πράξη. Γι’ αυτό και βλέπουμε ότι δημιουργήθηκαν εργαστήρια για τον συγκεκριμένο σκοπό.

Έτσι λοιπόν οι καθηγητές της σχολής δίδασκαν τον τρόπο με τον οποίο τα υλικά και μέταλλα θα αξιοποιούνταν ως καθημερινά αντικείμενα πρωτεύουσας χρήσης σε οικιακούς χώρους αλλά και σε γραφεία, χωρίς περιορισμό στην φόρμα.

Η ανάμιξη των τεχνών και της αρχιτεκτονικής δημιούργησαν τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων κυρίως, αφού εξωτερικά τα κτίρια διατηρούσαν την απλή και αυστηρή φόρμα τους.

Τα σχέδια των επίπλων και η εργονομική άνεση που προσέφεραν έφευγαν από τα τετριμμένα της εποχής. Παρατηρούμε ότι το μέταλλο και το γυαλί ήταν τα βασικά στοιχεία στα κτίρια που υιοθετήθηκαν ως δάνειο και στην σύγχρονη εποχή. Νέα επεξεργασμένα δομικά υλικά κατασκευάστηκαν και δημιουργήθηκε το μάθημα τεχνολογίας των υλικών, όπου και έγινε ένα βασικό εργαλείο για την επιμόρφωση αλλά και την εξέλιξη στην αρχιτεκτονική.

Το Bauhaus βρήκε αρκετούς υποστηρικτές στην Ευρώπη και στην Αμερική, με πάρα πολλά κτίρια να έχουν την επιρροή του κινήματος. Δημιουργήθηκαν δύο σχολές Bauhaus που φιλοξενήθηκαν στην Γερμανία creditos con asnef. Η πρώτη ήταν η σχολή της Βαιμάρης 1919 εώς το 1925 με δεύτερη τη σχολή του Ντεσάου από το 1925 έως το 1932, όπου και έπαψε να λειτουργεί αφού απαιτήθηκε από τις πολιτικές εξελίξεις της εποχής και την αρχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου. Παρά τις αντιξοότητες, η σχολή μελλοντικά αναγνωρίστηκε ως πανεπιστήμιο.

Η μοντέρνα τέχνη και o μοντέρνος σχεδιασμός ήταν η καινούργια τάση της εποχής που ανέδειξε λαμπρούς καλλιτέχνες, αφού η βάση της είχε πλέον δοθεί από τους δημιουργούς του κινήματος.

Το κίνημα Bauhaus διδάχθηκε και στο Χάρβαρντ από τους δημιουργούς του, όπου το τμήμα του έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εδραίωση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής έως και την δεκαετία του 1950.

Η τεχνολογία και το βιομηχανικό σχέδιο καθόρισαν την κατασκευαστική εξέλιξη στη σύγχρονη τέχνη αλλά και στη διακόσμηση.